weblog muziek

Hiermee start ik een weblog over muziek

Muziek is voor mij een beetje hetzelfde als leven. Ademen, nadenken, voelen, hardlopen, stilstaan.

Muziek is vooral ook doen. Zelfs luisteren naar muziek op een CD is voor mij doen. Ik kruip erin, en loop mee in de muziek.

Muziek gaat met je aan de loop.



Bladmuziek eindelijk klaar | Afdrukken |
zaterdag, 02 februari 2013 19:47

Het voelt als het toppunt van materialisme!

Sinds meer dan twee jaar heb ik geknutseld aan bewerkingen van muziek van Bach voor viool en altviool. Van de tweestemmige Inventionen bestond al wel een bewerking, maar die vond ik niet goed.

En tour de force was een bewerking van de Tweede Engelse Suite Nr.2 voor viool en altviool. Dat is oorspronkelijk geschreven voor clavecimbel. Van de zes Engelse Suites is dit de enige die op viool en altviool te spelen is.

Dan moet je wel af en toe trucs uithalen om alle noten te spelen. Zo is de Sarabande grotendeels vierstemmig. Dat vraagt veel van de spelers en van het arrangement. Maar het maakt het ook leuk en uitdagend om het arrangement leuk, speelbaar en 'werkend' te maken. 'Werkend' in de zin dat het spelen van deze bewerking iets toevoegt aan het repertoire.

Naast de tweede suite heb ik ook de vijfde suite bewerkt voor strijktrio. Dus met een cello erbij.

Het afgelopen half jaar is daar ook nog een bewerking bijgekomen van negen Fantasieën van Thomas Morley, in verschillende transposities geschikt voor viool en altviool, altviool duo of vioolduo.

En gisteren eindelijk alles bij elkaar verzameld, in een paar grote bestanden naar de MultiCopy winkel gestuurd, en daarna gekopieerd op extra zwaar 160grams papier en alles in boekjes gevouwen en geniet.

Toen nog een paar extra uitvouwbladen inplakken. En nu is het klaar!

Dan kunnen we gaan spelen zonder dat de kopietjes van de lessenaar afvallen.

Voor nu komt nog het meeste in mij op dat het klaar is. Afgerond, en mooi opgeborgen in de kist met bewerkingen. Natuurlijk heb ik een digitaal archiefje waar alles in bewaard wordt.

Maar zo'n hardcopy van jezelf is toch niet te versmaden. Je wordt er gewoon een beetje hebberig van.

Laten we maar zeggen dat het mij verplicht om deze muziek te blijven spelen. Daar wordt de wereld toch weer een beetje vrolijker van.

 

 
Muziek mag niet onschuldig zijn | Afdrukken |
zondag, 09 mei 2010 21:08

In mijn manier van muziekbeleven geldt één hoofdregel: Muziek mag niet onschuldig zijn. Dat betekent dat het ergens over moet gaan. Dat het wezenlijk is, en misschien ook aanstoot geeft.

Muziek die aanstoot geeft is beter dan muziek die langs je heen glijdt.Szymanowski bij volksmuzikanten Muziek die irriteert, obsedeert, graaft, wankelt, danst, valt, opheft, grenzen opzoekt, leeft.

Die grenzen zeggen iets over hoe mensen met elkaar omgaan. Waarom ze grenzen opzoeken. Of juist in het veilige midden van de verwachting en bevestiging ervan willen blijven.

Muziek die zijn eigen noodzaak bezingt is uiteraard spannender dan muzak in de Bijenkorf.

Maar als muziek aanstoot wil geven, dan moet het ook niet vervreemden van het publiek. Alleen avantgarde om het piep-knars bereikt niemand en zet dan ook weer niemand aan het denken.

Met weemoed denken we terug aan de première van Le Sacre du Printemps in 1913 in de Opera in Parijs. Dat werd een regelrechte rel. Maar wellicht ook een rel omdat het publiek van toen ook naar het theater ging in de hoop dat ze weer eens een lekkere rel zouden meemaken.

Dat is heel wat anders dan de receptie die nieuwe muziek momenteel krijgt van de eminence grise van kunstminnend Nederland.